Een nieuw begin.

Hee hoi, niet-zo-onbekende,

Ik schrijf je, om je te laten weten dat ik heb besloten om zoveel mogelijk afstand van je te nemen en het leek mij wel zo netjes dat ook aan jou mede te delen. Ik had gehoopt op een makkelijke breuk tussen ons, dat wij hier op dit moment gewoon afscheid van elkaar hadden kunnen nemen en dat dat het dan was. Dat ik niet langer een rol in jouw leven zou spelen en dat het jouwe niet zo innig verbonden meer was met dat van mij, maar zoals je zelf ook wel begrijp gaat dat niet, daarvoor zijn onze levens te veel met elkaar verweven. De afgelopen jaren  was jij er altijd en het liefste zou ik je voor altijd omarmen, maar dat gaat niet. Er zijn teveel waarschuwingssignalen om mijn onderbuikgevoel nog langer te negeren en gewoon door te gaan alsof er niks aan de hand is. Hoe moeilijk het ook zal zijn, wij moeten zonder elkaar, dat is voor ons allebei het beste.

Ik had vrienden die mij waarschuwden en zelfs mijn ouders begonnen er laatst over: of het niet beter was als wij met elkaar zouden breken. Natuurlijk had ik het al eerder aan kunnen zien komen, maar ik wilde dat denk ik niet. Anderen spreken al langere tijd slecht over je, bijna alsof je de belichaming van de duivel zelf bent, maar dat is niet helemaal eerlijk. Natuurlijk, ik kan jouw slechte kanten niet ontkennen, maar je hebt ook veel goeds voor mij gedaan. Ik zou liegen als ik zou zeggen dat het leven wat ik nu heb, niet mede dankzij jou is. Jij maakte mij wie ik ben en wellicht was ik hier op een andere manier ook gekomen, maar ongetwijfeld niet zo snel als met jou. Voor alles wat jij mij gegeven hebt en nog steeds geeft, ben ik je voor altijd dankbaar.

Maar dat betekent niet dat ik voor altijd met jou door wil. Ik heb het goed, dankzij jou, maar het is beter als onze wegen scheiden. Het ligt niet alleen aan jou, maar ook aan mij. Ik wil het niet langer. Het is niet zo dat ik je van de ene op de andere dag op straat zet, dat zou onmogelijk zijn. De waarheid is dat ik helemaal niet weet hoe ik zonder jou zou moeten leven, maar ik ben naast een ontzettende pessimist, af en toe een optimist: waar een wil is, is een weg.

Het gaat alleen alles behalve een strak geasfalteerde weg worden. Onze levens zijn totaal met elkaar verweven. Of je van een verslaving kunt spreken durf ik niet te zeggen, maar dat ik afhankelijk van je ben staat vast. Je bent er altijd voor mij geweest. In moeilijke tijden, in gelukkige tijden, altijd kon ik op of met je bouwen. Dat laatste deden wij met name vaak samen in mijn kindertijd. Die herinneringen koester ik en ondanks dat, is het nu de tijd om langzaam aan op eigen benen te leren staan.

Ik heb mijzelf wel vaker afgevraagd of het niet anders kan. Een leven zonder jou, ik kan mij dat eigenlijk niet voor mij zien. Wat als wij totaal met elkaar breken? Hoe ziet mijn leven er dan uit? Waarmee vul ik mijn dagen, mijn avonden? Alles zal anders zijn. Zelfs zo iets simpels als een kopje koffie zetten op een luie zondagochtend, zal niet meer hetzelfde zijn zonder jou.

Het feit dat ik eigenlijk niet zonder je kan maakt het allemaal zo ingewikkeld. Mijn gevoelens zo verwarrend. Ik wil niet langer met je, maar kan niet zonder je. Mijn hoofd en hart continue in een gevecht tussen wat goed is en wat makkelijk. Niet dat ik je nu makkelijk noem, dat zou ik niet willen beweren, maar ik denk dat je wel snapt wat ik bedoel.

Ik zal er altijd voor je zijn, maar niet meer op deze manier. Stapje voor stapje ga ik dat wat er tussen ons is losweken. Ik zal beginnen met een nieuw huis. Mijn huis om precies te zijn, want ik had het je nog niet laten weten, maar ik ben bijna grootgrondbezitter. Het huis kijkt uit over een parkje. Het is een huis met zonnepanelen en met een koud-warmte pomp, maar zonder gas. Zoals een kettingroker altijd zegt dat hij of zij morgen gaat stoppen, begint mijn leven zonder jou op het moment dat ik mijn eerste stap over de drempel zet van mijn nieuwe huis. Geheel zonder jou gaat mij nog niet lukken, dat weet jij ook wel, maar het begin is er. De datum van het begin van mijn leven zonder jou staat min of meer vast (afhankelijk van de werkbare dagen in de bouw) en daarmee ook de eerste scheur in ons samenzijn. Langzaam maar zeker werk ik jou mijn leven uit.

Ik zal jou en dat wat jij allemaal voor mij gedaan hebt nooit vergeten, maar het is mooi geweest zo.

Vaarwel, fossiele brandstof. Het gaat je goed.

Laat een reactie achter

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *