PhD-leven

Je kunt alleen een PhD succesvol afronden als je mega slim bent.

Dat is natuurlijk onzin. Als je echt slim bent dan ga je überhaupt geen PhD doen natuurlijk. Grapje, maar slim zijn is alles behalve een garantie dat je succesvol een PhD afrondt. Sterker nog, naast dat het niet voldoende is, is het ook nog eens niet noodzakelijk. Wat je dan wel nodig hebt? Nou, dat ga ik je dus vertellen.

Doorzettingsvermogen

Tijdens je PhD word je betaald om iets toe te voegen aan de wetenschap. Soms heeft een begeleider al voor je bepaald wat dat precies is, soms moet je zelf opzoek naar een goede onderzoeksvraag. In beide gevallen moet je uitvinden waar de huidige grenzen van de wetenschap liggen, en dat is eigenlijk best simpel, want dat is een kwestie van veel lezen. Het gedeelte wat daarna komt, namelijk het vinden van een antwoord op het probleem, dat is dan weer best wel moeilijk. Er is geen recept wat je kunt volgen om tot een antwoord te komen, want als die er was geweest, dan had iemand dat al wel gedaan – soms is het leven echt zo simpel als het lijkt.

Het probleem is dus niet het vinden van het probleem, maar het oplossen van het probleem en dat houdt in dat je dag voor een groot gedeelte bestaat uit falen. Tijdens mijn PhD heb ik mijn tijd voornamelijk besteed aan dingen die niet werkten. Hele dagen, weken en maanden van werk, kon vrijwel direct de prullenbak in. Om jezelf deze maanden van onzekerheid (‘gaat dit wel tot resultaat leiden?’) en frustratie (‘ja hallo, ik word wel buschauffeur’) door te worstelen, moet je van jezelf een beetje gek zijn, maar zeker ook doorzettingsvermogen hebben.

Het proces is overigens wel ergens goed voor, want aan het einde van deze traumatische periode heb je spontaan wel een gevoel voor wat goede oplossingen zijn en kun je opeens wel vooraf inschatten of een bepaalde methode zal werken. Hoe je hersenen dat op miraculeuze wijze opeens kunnen is mij een raadsel, maar die maanden/jaren van afzien zijn ergens goed voor. Het doet dingen met je hersenen. Wat dan op zichzelf weer frustrerend is, want hoezo konden je hersenen dat niet gewoon even een paar maanden eerder, dat had zoveel stress bespaard.

Één traumatische periode is niet voldoende om een PhD te halen, want vervolgens moet jij je resultaten opschrijven en dat moet dan weer goedgekeurd worden door je collega-wetenschappers. In andere woorden, het moet nog door het peer-review proces. Peer-review is niet zo lief als het klinkt, dus de kans dat je paper ook daadwerkelijk in één keer echt gepubliceerd wordt is niet zo groot. Helemaal niet als je hoog inzet, maar ook bij tijdschriften met een lagere impact factor is de kans groot dat je maanden bezig bent met het verbeteren van je onderzoek. Tussen het voor het eerst insturen van mijn eerste paper en de publicatie zat 1 jaar, 4 maanden en 28 dagen. Uiteindelijk begreep ik hoe ik ervoor moest krijgen dat mijn werk gepubliceerd werd, maar het proces duurde lang en ik moest er hard voor werken. Zolang je dat maar blijft doen, dan komt het uiteindelijk vanzelf een keer goed, maar helemaal vanzelf gaat het dus niet.

In deze periode van onzekerheid, falen, afwijzing en frustratie, heb je doorzettingsvermogen nodig, anders red je het niet.

 

Geduld

Het is heel fijn om andere PhD-studenten om je heen te hebben, zodat je kunt praten over alle hobbels en obstakels, maar het heeft als groot nadeel dat je waarschijnlijk meerdere malen tijdens je PhD ontzettend gedemotiveerd raakt omdat je het idee hebt dat anderen veel sneller resultaten hebben en het beter doen dan jij. Wanneer een methode niet werkte, raakte ik extra gefrustreerd als ik zag dat mijn collega naast mij wel mooie grafieken met kleurtjes wist te produceren. Op een gegeven moment was ik zo bang dat mijn simulaties mislukten, dat ik het maar een beetje half probeerde. Nu is er nog nooit iemand gepromoveerd op halfbakken pogingen tot het doen van onderzoek, dus pas toen ik besloot dat ik mij minder moest focussen op het eindresultaat en meer op het proces, begonnen er dingen op zijn plek te vallen. Je moet het geduld hebben en de rust nemen om dingen goed te doen, en het doorzettingsvermogen om het te blijven proberen (dit is een bruggetje naar de vorige eigenschap).

 

Communicatievaardigheden

Je kunt nog zo slim zijn, op het moment dat jij je ideeën niet over kunt brengen, dan heb je daar helemaal niks aan. Dit geldt zeker voor een PhDer, want zonder het vermogen om je ideeën en onderzoek duidelijk te verwoorden, zowel verbaal als schriftelijk, kom je nergens. Je kunt wel leuk dingen ontdekken, maar niemand die er iets om geeft, tenzij je de ander kunt overtuigen van de relevantie.

Zoals het niet werkt om in het maatschappelijke debat met alleen de feiten aan te komen, zo werkt het ook in de wetenschap niet om alleen de resultaten te laten zien. Je moet je collega’s stap voor stap uitleggen wat je resultaten zijn en waarom dat gaaf is, zodat zij zo min mogelijk tijd en hersencapaciteit nodig hebben om dat in te zien. Lange zinnen met veel komma’s (mijn lievelings!) klinken dan wel mega intelligent, het is een hel om ze te lezen. Helemaal als je ook daadwerkelijk informatie uit die zinnen moet halen. Veel wetenschappers gaan hier zelf ook nog de fout in, maar het draait allemaal om een goede balans vinden tussen duidelijkheid en precisie. Je wilt namelijk niet dat je teksten dubbelzinnig zijn, maar zeker ook niet dat het lijkt alsof ze geschreven zijn door een oude man met baard uit de jaren 20.

Niemand beheerst deze vaardigheden tot in de perfectie aan het begin van zijn of haar PhD, waarschijnlijk ook niet aan het einde, maar het loont echt om tijdens je PhD te werken aan je presentatie- en schrijfvaardigheden. Practice makes perfect.

 

Tijdmanagement

Een PhD duurt vier jaar. Vier jaar is lang, zeker voor iemand voor wie een yogaklas van een uur als voelt als een eeuwigheid. Je moet plannen, tussentijdse deadlines stellen voor jezelf, to-do-lijstjes maken, het overzicht houden en ook nog eens flexibel zijn, want niks gaat zoals je het wilt. Als je niet al een planwonder bent, dan leer je dat wel tijdens je PhD. Inclusief schema’s, kleurtjes en jezelf belonen als je een zelfbedachte deadline hebt gehaald.

 

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *